ความรัก..
คงไม่มีใครจักสามารถลิขิตเองได้
เพราะมันไม่ได้ใช้แค่เพียงหัวใจของเราที่ซ่อนอยู่ภายใน
แต่มันต้องใช้หัวใจของใครอีกหนึ่งคน

ความเศร้า..
คงจะเกิดความปวดร้าว..และความเหงาได้หลาย-หลายหน
ถ้าหากเราเกิดเผลอใจไปรักใครเข้าสักคน
แต่เขาไม่เคยคิดจะสนใจในตัวเรา

ความสับสน..
เกิดขึ้นเมื่อไม่รู้ว่าควรจะทน..หรือควรจะตัดใจจากความเหงา
ถ้าจะทนต่อไป..ภายในหัวใจคงมีได้แต่ความเศร้า
และต้องทนกับความว่างเปล่า..ที่รอบข้างตัวเรา..ไม่มีใคร

ฉันตอนนี้..
ก็แค่คนที่หัวใจกำลังใกล้แตกสลาย
ยืนอยู่ท่ามกลางความปวดร้าว..ความว่างเปล่า..อย่างเดียวดาย
กับน้ำตาที่ค่อย-ค่อยหลั่งไหลออกมาเป็นสาย..จากภายใน..สองตา