" พ่อชอบพูดอยู่ตลอดว่า ฉันเป็นนัก (หลับ) อุตุนิยมวิทยา " ใกล้สว่างนำ้ค้างลง พลิกตัว มือควานหาผ้าห่ม หาแล้วหาอีก ก็พบว่ามันไปกองอยู่ปลายเท้า เลยขออภัย ใช้เท้าเขี่ยขึ้นมาคลุมแล้วหลับต่อพร้อมกับความสบาย ฟ้าสว่าง....แล้ว เสียงนกร้อง แสงรำไรทอดผ่านผ้าม่านเข้ามา ในห้อง ฉันดึกผ้าห่มคลุมหัวไม่ให้เห็นแสงที่พยายามมาปลุกทุกวัน และแล้วก็หลับไปอีกครั้ง สายแล้ว... จะนอนอะไรกันหนักหนา เสียงพ่อเรียก จวนเที่ยง เสียงฟ้าร้องมาจากไหน ?? เสียงดังอยู่ใกล้ไกล ลืมตาขึ้นมาพยายามตะแคงหูฟัง จ๊อ...ก มันไม่ใช่เสียงฟ้าที่ไนหรอก เสียงท้องฉันเอง แห่ๆๆ ลุกขึ้นจากที่นอนลงไปข้างล่างแต่หลบไม่พ้นคำเหน็บที่ลอยมา " ตื่นสายกว่าคุณนายตื่นสายอีก " ฉันหัวเราะแหะๆ ไม่กล้าจะเถียง แต่อดที่จะชะโงกไปดูหน้าบ้านไม่ได้คุณนายตื่นสายที่เสาโรงรถชูช่อ ดอกสีแดง เหลือง ชมพู ขาว เหมือนมันกำลังโบกมือทักทาย  คนที่ตื่นสายกว่าเธอ